Ας μιλήσουμε για ΚΕΜΠΑΠ...

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΕΜΠΑΠ;

Έχει βρεθεί ότι η χομινίνη έχει χρησιμοποιηθεί στη Μέση Ανατολή ακόμη και 790.000 χρόνια πριν. Οι ανασκαφές στο μινωικό οικισμό Ακρωτήρι έδειξαν ότι χρησιμοποιούνταν ξυλάκια ψησίματος πριν τον 17ο αιώνα π.Χ. Στην αρχαία εποχή, ο Όμηρος αναφέρει, στον στίχο 1465 της Ιλιάδας, τον όρο ὀβελός, αναφερόμενος σε κομμάτια κρέατος που προσκολλούνταν σε ξυλάκι,ενώ το αρχαίο ινδικό έπος Μαχαμπάρατα επίσης αναφέρει μεγάλα ψημένα κομμάτια κρέατος προσκολημμένα σε ξυλάκια (παρακάτω φωτο).
Στο βιβλίο μαγειρικής Κιτάμπ αλ-Ταμπίχ, του Ιμπν Σαγιάρ αλ-Ουαράκ (10ος αιώνας) από τη Βαγδάτη, στο οποίο γράφεται ένα μεγάλο μέρος της κληρονομιάς της μεσοποταμικής, περσικής και αραβικής κουζίνας, υπάρχει αναφορά για το καμπάμπ (κεμπάπ) ως κομμένο κρέας, μαγειρεμένο στο τηγάνι ή ψημένο σε φωτιά. Η μέθοδος του μαγειρέματος μικρών κομματιών κρέατος σε καλαμάκια έχει μεγάλη ιστορία στη περιοχή. Εκεί ήταν πρακτικό για τα κρεοπωλεία των πόλεων να πωλούν μικρά κομμάτια κρέατος και τα καύσιμα για μαγείρεμα ήταν σχετικά δυσεύρετα, ενώ στην Ευρώπη υπήρχε μεγάλο απόθεμα δέντρων επιτρέποντας στους κατοίκους να ψήσουν μεγάλα κομμάτια κρέατος.

Επίσης, το ψήσιμο κομματιών κρέατος πάνω σε καλαμάκια έχει μεγάλη ιστορία σε διάφορους πολιτισμούς, όπως το αντικούτσο που μαγειρεύεται στη Ν.Αμερική και καταναλωνόταν αρκετά πριν τον αποικισμό της από τους Ευρωπαίους το 1500. Το κεμπάπ συνδέεται κυρίως με μια ποικιλία τροφίμων από τη Περσία και τη Τουρκία. Παρόλο που η λέξη έχει αρχαίες καταβολές, το κεμπάπ εκλαϊκίστηκε την εποχή της Οθωμανικής αυτοκρατορίας από όλους τους υπόδουλους λαούς της (πχ Αρμένιους, Αραβες κλπ) και χρησιμοποιήθηκε ως όρος για να αναφερθούν στο ψημένο κρέας, που μπορεί να μαγειρευτεί σε ξυλάκι (μικροσκοπική ξύλινη σούβλα), καθώς και ως κεφτεδάκια και άλλες μορφές. Αυτό το τρόφιμο έχει εξαπλωθεί σε όλο το κόσμο μαζί με τη μουσουλμανική επιρροή. Σύμφωνα με τον μαροκινό οδοιπόρο  Ιμπν Μπατούτα, οι αυλές του σουλτανάτου του Δελχί (1206-1526 μ.Χ.) σέρβιραν κεμπάπ, ενώ ο λαός το απολάμβανε συχνά ως πρωινό μαζί με νάαν (αφράτες μαλακές πίτες).

Το κεμπάπ έχει εισέλθει και ενσωματωθεί σε διάφορες κουζίνες. Σήμερα κυκλοφορούν διάφοροι τύποι κεμπάπ, όπως το πασίγνωστο ντονέρ κεμπάπ, καθώς και πολλές παραλλαγές του σις κεμπάπ όπως το σατάι της Νοτιοανατολικής Ασίας.
Η ελληνική λέξη για το κεμπάπ προέρχεται κατευθείαν από τα αραβιικα. Σύμφωνα με τον γλωσσολόγο Σεβάν Νισανιάν, η τουρκική λέξη kebap προέρχεται από την αραβική λέξη kabāb, που σημαίνει ψητό κρέας.
Και τώρα που μάθαμε τις καταβολές του Κεμπάπ, ας πούμε ότι στην σύγχρονη εποχή αυτή η συνταγή με όλες τις παραλλαγές της βρίσκεται στα μενού των Ψητοπωλείων σε όλον τον κόσμο.

Σε αυτήν την πραγματικότητα δεν θα μπορούσε να λείπει ΤΟ ΚΟΥΤΟΥΚΙ ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑ

Ενώ πολλά ψητοπωλεία, με βάση το γεγονός ότι το αρνίσιο αλλά και γενικά το πρόβειο κρέας είναι πιό ακριβό από το χοιρικό ή το βοδινό, προκειμένου να ρίξουν το κόστος και μόνον, χρησιμοποιούν μεικτό κιμά (πχ 60% βοδινό και μόνο 40% πρόβειο), εμείς ακολουθήσαμε την συνταγή που υπάρχει για το αυθεντικό κεμπάπ: 100% ΑΡΝΙΣΙΟΣ (πρόβειος) ΚΙΜΑΣ!

Εχοντας πλαστεί με όλα τα απαραίτητα "ανατολίτικα" μπαχαρικά, που ενσωματώθηκαν στον αρνίσιο κιμά επί μιά ολόκληρη μέρα κι αφού ψηθεί στα κάρβουνα σε χαμηλή φωτιά, προσφέρουμε το κεμπάπ στην αυθεντική μου μορφή, πλαισιωμένο με ελληνική πίττα, ντομάτα, κρεμμύδι, μαϊντανό, τζατζίκι και όλα αυτά πασπαλισμένα με γλυκειά πάπρικα!

ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΔΕ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΙΟ ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΑ ΠΙΑΤΑ ΤΟΥ "ΚΟΥΤΟΥΚΙΟΥ ΤΟΥ ΝΙΚΟΛΑ", ΠΟΥ ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΟΚΙΜΑΣΕΤΕ....


Σημείωση: στην διπλανή φωτο είναι η Μερίδα με ΚΕΜΠΑΠ Αρνίσιο όπως σερβίρεται στο Κουτούκι μας